desire: a terrific motor vehicle, a fantastic Raspberry Ketone supplement The raspberry ketone diet
Favoriete foto
Chileense zoutvlakte
* * *
 
What's new ?!
Nog steeds aan te raden fotoseries:
(Kijk altijd eerst onder "Actueel")
- Portretten
- Mensen op de werkvloer
- Aardse kostgangers
GEDICHTEN:
- Veel gelezen: Een zachte jeneverdood
* * *
Pas tussen Uzbekistan en Kirgizie
Pas tussen Uzbekistan en Kirgizie

Bouwvakker aan ‘t werk in Mexico
Bouwvakker aan ‘t werk in Mexico

 

 
Over deze website

Foto's vormen de hoofdmoot van deze website.
Zwart-wit, wel te verstaan. Dan komen ze volgens
mij beter tot hun recht.
Daarnaast vindt u er verhalen, anecdotes,
gedichten en commentaren.
De site wordt regelmatig ververst.
Uw commentaar en suggesties zijn welkom.
En dan nog wat: Stuur deze site door
naar vrienden en bekenden !

HENK BEEREBOOM

NIEUW:
Zoek en vind: foto's van Griekenland
in Fotografie > Stad en Land >
Griekenland.

BLIJVEND:
Babi Jar behoort tot de meest beruchte
plaatsen van de Tweede Wereldoorlog.
In nog geen twee dagen werden meer
dan 34000 joden vermoord in het ravijn.
Ga naar: Verhalen.

 

 
Het leven slaat toe

Verknipt

Mijn kapper heeft in zijn kleine, bijna intieme zaakje doorgaans muziek opstaan.
Vaak is het jazz maar nu komt het opgewekte geluid van Puccini uit de boxjes.
Een klant die op zijn beurt zit te wachten roept opeens in onvervalst Haags:
“Hé kappûgh, ken je niet een doek over die kanarie gooie ?!
De kapper is er geen moment verlegen mee: “Dat is geen kanarie mijnheer, dat
is een nachtegaal”. De klant mompelt “kankugh” en slungelt de zaak uit.

* * *

 

(Beetje late) ode aan Leo Vroman

en niet te vergeten zijn Tineke.)

 

Morgen is er al weer een nieuwe dag

die ik innig met jou delen mag.

In de vooruitkijkspiegel zie ik jou,

al op weg naar mij, kom maar gauw.

We komen elkaar verlangend tegemoet,

in warme liefde van fluwelen gloed,

die huist in onze bloedlichamen.

De rode gingen, de witte kwamen;

of andersom, ze leefden voor hem intensief;

elke morgen groette hij ze: "kep je lief".

 

****

 

Pluk de zon

De zon scheen strak boven de feesttuin waar een verjaardag werd gevierd met vele vrienden.

Volle glazen, mooie schalen, pluk de dag.

Theo kende ik niet, maar hij viel me meteen op in het gezelschap; hij had een zakdoek met vier knopen erin op z’n hoofd hangen. Bescherming tegen de zon.

“Wil je niet liever een strooien hoed op je hoofd”, vroeg ik hem, “ik heb er eentje achter in de auto liggen.” Dat wilde hij wel en samen liepen we naar het parkeerterreintje verderop. “Ja, ik loop graag even mee, want dat kan ik nog wel” , zei hij en vertelde dat hij een lastig en ingewikkeld probleem had met z’n spieren. “Heb je Parkinson?” vroeg ik hem recht op de man af. Hij bevestigde het en keek vreemd verrast toen ik zei “Dat heb ik ook.”

Ik vertelde hem dat het zich bij mij een aantal maanden geleden had gemanifesteerd en dat de medicijnen die ik neem voorlopig goed aanslaan. Hij bleek het sinds even lange tijd te hebben, maar bij hem was het effect van de medicijnen minimaal. Dat was zichtbaar; zijn handen trilden nog al. Hij wilde binnenkort voor een tweede opinie naar een ander ziekenhuis gaan en hij gruwde bij de gedachte om zodanig af te takelen dat je afhankelijk wordt van derden. “Als het zo gaat”, zei hij, “dan reken ik maar dat ik een mooi leven achter me heb en piep ik er tussen uit.” Hij had al contacten met een club in Zwitserland die hem zou kunnen helpen.

Hij raakte me met zijn benadering een beetje op de verkeerde plek. “Kom”, zei ik, “eerst plukken we de zon nog even van de hemel, daar zijn we nog wel even zoet mee”.

“Doen we”, zei hij en plantte de strooien hoed op zijn hoofd.

Tegen de zonnesteek, zullen we maar zeggen.

 

* * *

 

Boemerang

Het is een mooi en zonnig dagje, ik maak een lekkere wandeling.

Een jongetje, allochtoon, speelt met een boemerang. Hij gooit hem omhoog en het ding klimt wervelend in de wind. Hij heeft veel plezier en vraagt enthousiast goed te kijken hoe hoog hij wel gaat. Ik bewonder zijn prestaties en zeg dat ik het maar wat knap vind. “Wilt u het ook een keer proberen , nodigt hij me uit. Zeg dan maar eens nee; natuurlijk breng ik er niets van terecht. Hij doet het nog een keer voor en mijn tweede poging is ietsje beter, maar het blijft magertjes. Ik zeg hem dat ook. Stralend zegt hij: “Dat komt omdat u al een beetje oud bent, meneer”.

What a beautiful day !

 

 

 
Werk in uitvoering

PARLEMENT ZOEKT PASSEND ONDERDAK

Links om of rechts om, duurder of nog duurder, vast staat dat de huidige behuizing van de Staten-Generaal z'n langste tijd op het Binnenhof heeft gehad. De vraag is nog hoeveel jaren het mag kosten en hoeveel geld. Oftewel: moet het een grote opknapbeurt worden of moet het mes er echt diep in. Dat kan verschil maken van zes tot dertien jaar en een “tig”-aantal miljoenen euro's. Het Kabinet heeft besloten dat een operatie-in-één beter en goedkoper is dan een gefaseerde aanpak De Kamer is voorlopig verdeeld: sommigen vrezen nogf hogere kosten dan nu al worden voorzien, anderen vrezen voor verlies van macht voor het Parlement. Hoe meer je gespreid wordt, hoe meer risico dat je “beheerst:” wordt.

*Apenrots

Een commissie onder leiding van mevrouw Spies heeft een rapport samengesteld over de her- en nieuwbouw van het Parlement .Als dat feest kan beginnen zou in de tussentijd het Ministerie van Buitenlandse Zaken schoon geveegd moeten worden en zouden daar de plenaire vergaderingen moeten worden gehouden en de belangrijkste interne diensten moeten worden gevestigd. Dit gebouw werd al vanaf het begin de Apenrots genoemd, dus een prijsvraag uitschrijven voor een nieuwe of betere bijnaam is alvast niet meer nodig.

In de loop der jaren is er een significante groei geweest in aantal mensen die in of rond de Kamer hun werk vinden. Die groei was groter dan bij veel andere takken van de rijksoverheid en aanverwante diensten. Tot eind van de jaren zestig konden Kamerleden zich voor ondersteuning eigenlijk alleen wenden tot de griffiers. Die zorgden voor het opzoekwerk als het ging om de inbreng voor wetsvoorstellen, schriftelijke vragen etc. Een brief schrijven, er een postzegel opplakken en hem in de brievenbus deponeren deed het Kamerlid zelf. De beheerder van het kleine postkantoortje op de begane grond wilde die laatste taak nog wel eens overnemen van de Geachte Afgevaardigde, zeker als die zijn politieke kleur droeg of ook fervent liefhebber van cricket was. Telefoneren deed je niet rechtstreeks maar via een van de twee telefonistes en de Leden die een dubbelmandaat hadden voor het Europees Parlement, hadden een goudvink aan een touwtje in de vorm van een aparte griffier voor europese (buitenlandse) activiteiten, want die zorgde ervoor dat ze een treinticket naar Straatsburg kregen en een handje-contantje-voorschot mee voor hun verblijf buitenslands.

Iets na 1965 zeg maar, begon het verschijnsel “fractiemedewerker” zijn intrede te doen. De grootste fracties kregen er eerst twee plus nog een hele of halve secretaresse. Luttele jaren later hadden de grotere fracties al tien tot vijftien man in dienst, hoewel niemand het nog in zijn hoofd zou halen om zich voor te stellen als “politiek adviseur”, laat staan zichzelf de lichtelijk mallotige benaming “spindoctor” aan te meten.

*Diensten

Niet alleen nam het aantal fulltime medewerkers toe, ook werd meer en meer in de tijdelijke ondersteuning van individuele Kamerleden voorzien, de zgn. Bikkers. Het is niet verwonderlijk dat het aantal griffiers ook steeg. Werk brengt vaak werk mee, zij het van een ander type. Te denken valt meteen al aan de huishoudelijke en administratieve diensten; ook die groeiden als kool. Er kwam zelfs een heuse Dienst Personeelszaken ! De technologische ontwikkelingen eisen in dat plaatje ook een aanzienlijke ruimte op en dat zal alleen nog maar toenemen. Dat is op zichzelf trouwens allemaal niet verkeerd en als in de hedendaagse gang van zaken iets belangrijk is, is het wel dat het Parlement met kennis van zaken en met visie moet kunnen werken aan de haar toevertrouwde bescherming en ontwikkeling van de democratische besluitvorming. Dat is een mond vol, maar zeker waar. Het is niet voor niets dat de Kamer een eigen, zelfstandige begroting heeft, die formeel ondergebracht is bij Binnenlandse Zaken, maar geen Minister van BiZa die het in zijn hoofd zal halen daar echt tegen de wil van de Kamer in te gaan.

*Labyrint

De omvangrijke verbouwing die we ondertussen een aantal jaren geleden hebben meegemaakt en die onder meer zichtbaar is in de nieuwe vergaderzaal (halve cirkel, blauwe stoelen)is achterhaald, simpelweg al wegens gebruik aan ruimte voor eigen personeel. Tel daar bij op de groei die heeft plaatsgevonden in de wereld van journalistiek, voorlichting, belangen behartigingen etc. en het is duidelijk dat het tijd is voor verstrekkende verbeteringen. Het huidige gebouw is verworden tot een soort romantisch labyrint van werk- en spreekkamers, waar je geen schijn van kans hebt op politieke privacy. Een rommeltje, met als enig zonnig punt het begrip “ Binnenhof 5”, dat zich ontpopte tot een ruimte voor “happy hour” voor degenen die vonden dat ze zo tegen vijf uur wel een hartversterkertje hadden verdiend, dan wel daarop vast een voorschot namen. Daarvoor hoef je niet naar Perscentrum Nieuwspoort, over welk instituut ook opnieuw moet worden nagedacht. De vrije toegang van de pers is een belangrijk gewonnen goed. Misschien moeten er wel twee Nieuwspoorten komen, een voor het directe politieke werk en een voor eigen activiteiten en seminars. In ieder geval is hier sprake van zo'n situatie dat je het kind niet met het badwater weg moet gooien. Over weggooien gesproken, ook het huidige gebouw heeft , naast veel rotzooi, schatten te bewaren: de prachtige bibliotheek en leeszaal, de Vergaderzaal van de Eerste Kamer, de indrukwekkende Handelingenkamer en niet te vergeten.....het schorre geluid van de Kamerbel. Ik besteed er maar een hoofdletter aan)

*Rotte balken

Ervaring met tegenslag bij opbreken van gebouwen is er genoeg. Aan de overkant op het Binnenhof huisde Binnenlandse Zaken, met het huidige torentje (nee, ook hoofdletter: Torentje) Toen dat werd verbouwd tot Algemene Zaken kwam er na elke verwijderde steen een onverwachte rotte balk tevoorschijn. Gevolg was, dat als je de secretaris-generaal van Algemene Zaken vroeg wanneer het bouwen gereed zou zijn, hij steevast antwoordde “Nog vier jaar en dat blijft ook zo....!

Een apart punt zal zijn de veiligheid. Daar is in de afgelopen jaren een zeer groot accent komen te liggen, zo zelfs dat je je afvraagt of het op een gegeven moment niet eerder risico aantrekt dan afstoot. Misschien kan er met technische middelen een tussenweg worden gevonden tussen de huidige steeds stringenter wordende opvattingen van beveiligen en die van veel vroeger, toen de nachtbewaking bestond uit twee gepensioneerde Scheveningse vissers die tussen middernacht en zes uur 's ochtends door de schaars verlichte gangen liepen om op te letten dat er niets ergs ging gebeuren. Ze deden hun rondes fluitend....dat wel...maar ik zou niet durven zeggen of dat opgewektheid was of toch een beetje bang in het donker. Zo is het natuurlijk wel: in een democratie past geen angst en geen naiviteit. Dat moet ook spreken in de ver- of nieuwbouw van ons Parlement. Moeten de Groene |Gordijnen misschien terug ?

Henk Beereboom.


Copyright 2006 H. Beereboom